Kermis van een openingsweek

Deze week op 4 november openen we de tentoonstelling ROOD. Zo’n laatste week is altijd spannend maar ook leuk chaotisch met een zekere mate van voorspelbaarheid. Gewoonlijk begint de maandag met mailtjes van bevriende relaties die nog geen uitnodiging hebben ontvangen meestal met de vraag of ik niet per ongeluk het oude adres heb gebruikt. Ja, dat heb ik natuurlijk al voor het tweede of derde jaar per ongeluk wel gedaan. In de haast de adressenlijst weer niet aangepast, ik maak een aantekening dat volgende week nu toch echt te doen.


Maar de maandagochtend begint toch steevast met kijken of er in het weekend nog iets gebeurd is ‘op de vloer’ want meestal moet er toch wel doorgewerkt worden. Afgelopen weekend kwam de Engelse kunstenares Lauren Porter uit London haar gebreide rode sportwagen naar beroemd Italiaans model opbouwen.

Een life size replica nauwkeurig nagebreid, ja je leest het goed, nagebreid inclusief de ruitenwissers en de tankdop. Geniaal idee van Lauren als afstudeerproject voor de kunstacademie in Londen. Wat kan kunst naast alles wat het kan los maken, soms toch ook ongelooflijk vrolijk en origineel zijn. Hoezo elitair.. Topgear in breiwol! (Foto: 12 Miles of Yarn, Lauren Porter)

Daarna komen de eerste draaiboeken door, altijd in concept en per dag veranderend. Hoe lang mag de directeur spreken bij de opening? Kort, vooral kort! Rood is emotie dus we willen spektakel en geen speeches maar ja, een paar bruikleengevers moeten toch even bedankt worden. En wat doen we als de directeur zoals altijd over zijn spreektijd gaat? Kunnen we dan een bende woeste danseressen op hem afsturen? Allemaal leuke dilemma’s die discrete oplossingen vragen.

Het spirituele deel van de tentoonstelling; de kunstwerken, de kunstenaars en hun intenties raken in zo’n week wat op de achtergrond. Het circus moet worden opgebouwd, er wordt wat bijgesteld aan de multimediale producties, soms hoogwaardige computertechnologie maar ook heel basaal handwerk; de hoogte van de stoeltjes voor de touchscreens op gebruiksgemak uitproberen!
De gasten, bruikleengevers en kunstenaars moeten ontvangen worden. Wie wil er om 7 uur in de ochtend naar Schiphol? Gek, onze projectgroepvergaderingen zijn meestal een kakofonie maar dit soort vragen zorgt voor een zalige weldadige stilte. Dan toch maar iets met taxi’s regelen!

En dan de snacks die op speciale wijze worden geserveerd door een tweetal prachtig uitgedoste dames die zich Wandering Banquets noemen. Ze hebben een serie geweldige jurken waarin vakjes en zakjes zijn uitgespaard. Ze kunnen er zelfs soep mee uitserveren. Maar we houden het voor de opening op snacks met enige vastheid. Een leuke act voor de opening en wat betreft openingen hebben we een reputatie hoog te houden; weinig formaliteit en veel spektakel. Dat lukt niet altijd soms vereist het protocol toch enkele toespreken maar gelukkig hebben we nu weer een opening met spektakel, danseressen, de zwoele zangeres La Sirene, kleine acts en Scarlet Woman met een opblaasjurk, een van de succesnummers van de laatste Uitmarkt.

En als we dan vrijdag uitgeteld en glazig voor ons uit kijken komen de eerste mails binnen met afspraken voor persinterviews, althans dat hopen we.
De PR afdeling stuurt dezer dagen de laatste reminders door en de eeuwige vraag die dan rondgaat: halen we het journaal?

En dan komt het volgende draaiboek binnen voor zaterdag 6 november: Museumnacht. De officiële opening vindt dit jaar met een grote lichtshow bij ons plaats. We willen toch spektakel en het leukste museum van Amsterdam zijn.. nou dan. Even doorbijten en zondagochtend uitslapen! Na al die jaren wil ik de kermis van een openingsweek nog steeds voor geen goud missen.


Frans Fontaine studeerde Culturele antropologie en werkt sinds 1983 in het Tropenmuseum o.a. als conservator Latijns Amerika en tegenwoordig als tentoonstellingsmaker.